Ze stonden erbij en keken ernaar

Gemeente van onze Heer, Jezus Christus,

De eerst zondag in de lijdenstijd.

de tijd waarin we ons voorbereiden om het vieren van het paasfeest

Lijdenstijd is een tijd van inkeer, berouw,stilte,

een tijd die uitloopt op palmpasen verhoging van de Here Jezus

al snel gevolgd door Goede vrijdag, de vernedering van de Here Jezus

om af te sluiten met de verhoging van de Here Jezus en

God de schepper

In Joh 17 spreekt de Heer over deze periode.

Vlak voordat Hij wordt gevangen genomen, spreekt Hij een laatste gebed uit in het bijzijn van zijn discipelen. Het ontroerendste gebed wat mij betreft:

Vader de ure is gekomen: verheerlijk uw Zoon, opdat Hij U verheerlijke

verheerlijken, eren , verhogen: zo duidt de Heer de weg die voor Hem ligt.

Een gebed dat te mooi is om er over te preken, alles wat je er over zegt is minder dan het gebed zelf:

Tot drie keer toe bidt de Here Jezus tot de Vader of zijn volgelingen en allen die door hen gaan geloven één mogen zijn met de Vader en de Zoon zoals de Vader en de Zoon één zijn: Vader ik bidt u dat zij allen één zijn zoals U vader, in Mij, en Ik in U, dat ook zij in Ons zijn

Kijk dat de Vader en de Zoon één zijn, dat begrijp ik. Maar dat wij, dat ik net zo één mag zijn, zoals de Vader en de Zoon dat zijn, … dat kan ik niet begrijpen. Maar als de Heer het zelf zegt, … dan geloof ik het van HARTE!

De weg van de Heer, de lijdensweg, noemt Hij zelf de tijd van verheerlijking

Dus inkeer, dat mag, maar geen minderwaardigheid, of pure droefheid. Het is een weg door vernedering maar tot verhoging.

Dat mogen wij zijn volgelingen ook weten en uitdragen

Weet u wat er in dat gebed staat, WAAROM wij één mogen zijn?

OPDAT.. de wereld gelooft.

Gods oog valt altijd op de hele wereld. Wat de Heer ons ook geeft als mens als gemeente als kerk , is bedoeld om de wereld te bereiken.

zoals onze kerkorde dat zo mooi zegt: De kerkenraad is er om de gemeente toe te rusten tot haar dienst in de wereld…

Als we naar onszelf kijken en onze manier van voorbereiden op het paasfeest kijken we naar een groep mensen die genoemd werd in Lukas 23: 35

En het volk stond erbij en zag toe.

Het wemelt op de kruisweg en bij het kruis van mensen, die er bij betrokken waren. Sommigen hebben Jezus gegeseld, bespot, beklaagd, ge- holpen, aan het kruis geslagen, te drinken gegeven. Al deze mensen deden iets, iets goeds of iets kwaads. Maar er is ook een groep van verteld wordt dat ze niets goeds of kwaads gedaan hebben: ze hebben alleen gekeken, verder niet. Uit hun mond klonkt geen afkeuring, geen beklag, geen goedkeuring ook en geen toejuiching. Nog twee keer wordt er van deze groep verteld in dit hoofdstuk als er staat, dat de scharen die voor dit schouwspel gekomen waren, terugkeerden, toen zij aanschouwd hadden, wat er geschied was 48). Deze mensen zijn aan te duiden als: mensen met een besluiteloze onthouding.

Er waren in Jezus tijd filosofen die hebben verdedigd en aanbevolen, dat een mens in het leven zich door terughouding in zijn oordeel en daden moet laten beheersen. Daar is ongetwijfeld veel voor te zeggen. Nog steeds. Onvoorzichtig en ondoordacht je maar uitspreken over mensen en dingen heeft vaak zeer funeste gevolgen gehad.

Maar aan de andere kant, kunnen ook andere motieven achter besluiteloosheid steken, Soms zeggen mensen niets uit angst om bij een partij betrokken te worden, of uit angst om verantwoordelijkheid te raken het verloop van de dingen, en stel dat daardoor je gemoedsrust zou worden verstoord.

In dat geval zou je kunnen stellen dat je als mens wel eens tekort kan schieten in je je opdracht.

Zo zien we in het NT rond de mens Jezus velen die geen getuigenis spreken.

Rond deze mens die tot de dood is veroordeeld heerst ,,eenstemmigheid van afwijzing. Pi­latus heeft ermee ingestemd, hoezeer ook met innerlijke tegenzin. De joodse raad kreeg zijn zin. En een groot deel van het volk stond erbij en zag het aan.

Ze deden niets. Ze spotten niet. Ze mishandelden niet. Ze beslisten niet voor of tegen. Ze kozen geen partij . Na afloop konden ze zeggen, dat het hun schuld niet was. Of zelfs dat ze het niet hadden gewild.

Maar, kunnen deze mensen hiermee hun geweten sussen?

Want staat er niet: gij zult geen vals getuigenis spreken? En als een halve waarheid slechter is dan een hele leugen?

Dan is geen getuigenis spreken in een zaak waarvan je wel getuige bent minstens even erg als geen getuigenis spreken.

Het is nog maar de vraag of deze mensen in hun niets-doen, zonder het te willen, iets gedààn hebben door iets na te laten. Ze hebben zich niet verzet, niet geprotesteerd zelfs, ze hebben op een afstand gestaan, zich niet met de zaken ingelaten, maar daarméé hebben ze de anderen làten begaan.

Met hun NIET_DOEN hadden zij Jezus alleen gelaten. Zo heeft het volk, in navolging van de Joodse Raad, niet vóór maar tegen Jezus Christus gekozen.

Deze houding van de onbesliste mens, komt nog steeds voor ook bij ons. Elke keer weer wanneer je als mens probeert de verantwoordelijkheid in het leven te omzeilen door niets te doen, in beslissende situaties. Wie niets doet, doet ook geen kwaad, is dan de rede­nering, waarmee men zichzelf probeert te vergoeilijken. Door deze houding heeft ook het christendom zich wel eens veilig gewaand. Maar zoals Nicolaas Beets al heeft gesproken : Je kunt doen door laten.

Het spreekt vanzelf, dat vooral in tijden, waarin grote beslissingen vallen, deze houding het grootste gevaar oplevert. Tijdens de grote vervolgingen onder de Romeinse keizers en in de tijd van de Refor­matie, is er telkens een menigte van min of meer gedistingeerde men­sen, die erbij staat en toeziet. Misschien hebben juist de onbesliste mensen het in het verleden mogelijk gemaakt voor anderen om hun mis­daden uit te voeren. Degenen die deden en beslisten hoefden immers geen rekening te houden met tegenstand. De opkomst van de nazi’s bijvoorbeeld is volgens sommigen voor een zeer belangrijk deel mogelijk geworden door de passiviteit van vele toeschouwers. Ook onze tijd kent het gevaar van de aantrekkelijke veilige neutraliteit als geesteshou­ding. De mens die overal "veel goeds" in ziet, maar zich nergens op vast legt , de mens die "vrijbIijvend" in de wereld van de oneindige mogelijkheden wil blijven staan.

De mens die wel wat in God ziet, maar daar geen gevolgen uit wil trekken, geen geloof of kerk of gebed nodig heeft, maar God ook niet wil ontkennen: GEEN KEUS wil maken, om onschuldig te blijven

Eigenlijk hebben alle mensen net als Pílatus overal wel Bakjes met onschuldwater klaar staan.

Toch kan Niets-doen een grote zonde zijn, denk aan de priester en de leviet uit de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan. Niets-doen is neen zeggen; niet besluiten is besluiten-van-niet. In de momenten dat wij niet-doen gaat de wereld waarin wij leven gewoon verder.

Ook Jakobus heeft overduidelijk de zonde van het niet-doen in het licht gesteld : als iemand dan weet goed te doen en het niet doet, dan is het hem tot zonde (Jak. 4: r 7). Alleen maar toezien, hoe onschuldig dat moge lijken, kan tot mede­plichtige maken. Niet-meedoen wordt tegenwerken, niet-tegen­werken is meewerken.

En dan geldt dat ook al is onze persoonlijke invloed klein, en de macht van de kerk in de wereld niet groot, iedere tegenspraak, iedere houding die we wel of niet aannemen, is van betekenis en daar zijn we zelf verantwoordelijk voor. Al het onrecht en het ongeluk, waar we langs gaan zonder ons er­door te laten storen, maakt ons tot medeplichtigen .

De hele bijbel is er van doortrokken de mens, u en ik ieder persoonlijk tot een keus te laten komen.

In het Oude Testament God zich al zo geopenbaard : kiest u heden wie gij dienen zult, sprak hij bij monde van Jozua het volk gezegd. Jozua zegt: Ik weet niet wat jullie doen maar ik en mijn huis zullen de Here dienen. Ook de richters, de profeten doen niet anders dan een keuze uitlokken, telkens op andere wijze, telkens in andere situaties. JEuzs vraagt: wie zeg jij dat ik ben? En na Hem Petrus op de pinksterdag, de apostelen in hun getuigenissen, Paulus op zijn reizen, voortdurend stellen zij de mens, wie hij ook is, voor de keuze van het geloof, voor de vraag of men de verkondigde heilsboodschap zal aannemen.

Maar nooit is zo helder en onontkoombaar de vraag der beslissing gesteld als door de verschijning van Christus zelf. Jezus heeft temidden van het volk geleefd, Hij is in de wereld verschenen juist met het doel om de mens tot duidelijkheid te brengen en Hem tot een keuze te dwingen.

"Wie niet met mij is, is tegen mij, en wie met mij niet bijeenbrengt, die verstrooit" (Lukas I i: 23). Zegt Jezus.

En deze vraag is onontkoombaar. Het antwoord dat ik en u en jij daarop geeft is van de allergrootste betekenis.

Voor ieder mens ligt hier een geweldige waarschuwing. Want we zou­den met onze vredelievendheid wel eens kunnen blijken tegen God of de zaak van God te strijden. Doordat we er niet vóór strijden. Zoals we bijvoorbeeld er bij kunnen staan en toekijken hoe het in de wereld verdeeld is. Zei Jezus niet: Wie één van deze dingen aan de minste van mijn broeders doet heeft het aan Mij gedaan? En degene die het niet heeft gedaan heeft het Mij onthouden? Als iemand weet goed te doen en het niet doet…

Jezus openbaart zich aan ons als een Heiland, die niet toezag bij onze misluk­kingen en zonden, Hij openbaart ons God, als een God die niet van verre bleef, maar de God die nabij kwam en onze zaak tot de Zijne heeft gemaakt. Die gekozen heeft vóór ons, met een eeuwige beslissing.

Besluiteloos en aanschouwen, de tegengestelde houding is kiezen en belijden. Belijden is Zoals Jezus sprak : "een ieder dan, die Mij belijden zal voor de mensen, die zal Ik ook belijden voor mijn Vader, die in de hemelen is' (Matth. 10)

zo roept het evangelie ons op, in deze lijdenstijd te kiezen.

Vóór deze Heer, vóór de weg die de Heer ging, en achter Hem aan te gaan.

Niet aan het onrecht voorij te gaan, maar die ander zijn probleem jouw probleem te maken.

Hem te belijden in woorden én daden.

Waarom omdat de wereld dan tot geloof komt

Als de wereld niets aan ons kerkvolk, ons christenen ziet

dan ……is de wereld verloren door onze schuld.

De heer heeft er voor gekozen door zijn volgelingen zijn evangelie te laten verkondigen aan de wereld in woord en daad. Als wij opgaan in de wereld, als er geen verschil te zien is..

als je geen verschil kunt zien tussen een christelijk schoolplein en een openbaar schoolplein…

Tussen christelijke families en anderen

ja.. hoe zal de wereld dan tot geloof kunnen komen?

Daarom mogen wij niet blijven steken onbeslistheid en van alles wat maar mogen we kiezen voor de Ene Weg de Waarheid en het Leven!

Dan laten we van ons horen en zien en  handelen we in ieder geval van gebrek, onrecht, armoede, en ellende tot zijn EER!

Zijn lijden was verschrikkelijk

ondraaglijk

onmenselijk

en juist daarom niet alleen voor ons maar voor de Hele wereld!

Aan ons om zo voor die wereld een licht in de duisternis te zijn

zout te zijn in de neutraliteit en verdorvenheid om ons heen

De liefde van God is de bron van zijn Reddingsplan, De Liefde van de Heer was zijn motivatie voor Zijn lijden,

iets van die liefde

Als wij werkelijk zijn kinderen zijn, dan stroomt zijn bloed door onze aderen, dan is er iets van die liefde voor de verloren mensen in ons hart en willen wij zeker in de lijdenstijd, kiezen voor Hem, en voor de wereld en zijn liefde laten zien, er niet langer bij te staan en toe te zien!

Dat dat ons gebed mag zijn.

Gezang 481